fuPIV1 fuserĉi 'fu' [fu.0] (ekkrio) [fu.0.SON] Brua elspiro pro faciliĝo, malstreĉiĝo: fu! – ŝi diris, sidiĝante kaj malfacile spirante, kiel mi laciĝis! [1]; senpezigite, la viro elspiras: „Haaaa, fu!“ [2]. 1. Ivan G. Ŝirjaev: Sen titolo, ĉapitro 10a2. R. Cash: Vojaĝo en dezerton, Eventoj, 2000-09, numero 192a beloruse: уф! france: ouf ! katalune: uf! portugale: uf fu fuserĉi 'fu fu' [fu.00] (sonimito) [fu.00.SON] Sono de detenata ridado: maljunulino-oficiredzino entrafas, iafoje ĉambristino enmontriĝas tia... fu, fu, fu! [3]. 3. N. V. Gogol, trad. L. L. Zamenhof: La Revizoro, akto 2a, sceno 1a beloruse: кхе-кхе! (прыдушаны сьмех) france: hou hou (rire étouffé) katalune: hi hi hi! portugale: hi hi (riso contido) administraj notoj