^*vi ^UV

(pronomo)

[vi.0.KOMUNE]
en:

La alparolato aŭ alparolatoj (gramatike: dua persono).

a)

[vi.0.unu]
en:

Ununombre – la alparolato: sinjoro, vi estas neĝentila [1]; ĉiun demandu, sed mem al vi komandu ^PrV . ci

b)

[vi.0.plur]
en:

Multenombre – la alparolatoj: vi estas infanoj [2]; se vi venos al li triope, […] li timos vian forton ^DL ; kie, sinjoroj, vi prenis, ke la veno al celo de l' afero dependas de l' rezultatoj de la voĉdono? [3].

[vi.0a.KOMUNE]
en:

Posedata de vi, rilata al vi.

a)

[vi.0a.unu]
en:

Ununombre – rilata al unu alparolato: vi eraras, sinjoro: via pano estas malpli freŝa, ol mia [11]; ŝi havas delikatan voĉon, kaj la via estas raŭka [12]; Eterne, kiel vi scias, la via ‐ Hamleto [13]; la nobla via filo freneziĝis [14]; mi portos vian nomon, kaj mi vivos en loĝejo sidanta sub la sama tegmento ol la via [15].

b)

[vi.0a.plur]
en:

Multenombre – rilata al pluraj alparolatoj: esperantistoj en Anglujo […] granda kaj grava estas via rolo [16].

(tr)

[vi.0umi.alparole]
en:

En plimulto da lingvoj Eŭropaj kaj multaj alilokaj (imitantaj ilin), uzi plurnombrajn kaj/aŭ triapersonajn gramatikajn formojn anstataŭ formojn ununombrajn kaj duapersonajn, kiel konvencian alparolon formale-oficialan aŭ respekte-ĝentilan: li ne rekonas siajn samlernejanojn ⫽ viumas ilin kiel fremdajn [17]; mi havis matematikan fuŝinstruiston […], kiu unue viumis ĉiujn lernejanojn eĉ mian tiam 10-jaran frateton [18]; En la Nerona tempo ne ekzistis kutimo viumi (alparoli unu personon plurnombre)… [19]; Viumado estas ne ĉia vi-diro, sed speciale la ununombra, tiu okazanta pro socia konvencio anstataŭ la gramatike regula ciado [20].