Psiĥ/o ^PIV2 , Psiĥe/o

[psihx.0o.MIT]

Figuro el antikva libro Metamorfozoj, tre bela reĝidino, en kiun enamiĝis la dio de amo kaj kiu fine akceptiĝas inter la nemorteblaj dioj: en la helena romia mitologio, Psiĥo [...] (greklingve ψυχή) estas personigo de la homa animo, la greka vorto ankaŭ signifas "papilio", kaj Psiĥon foje artistoj bildigas kiel junan virinon kun papiliaj flugiloj [1]. Lafonteno uzis kiel temon la faman rakonton pri Amoro kaj Psiĥeo el la romano de Roma verkisto Lucius Apulejus „Pri ora azeno“ [2]. Lia (de Vl. Ĥodaseviĉ) romantikismo kaj liriko plej tuŝas nin en lia poemo „Al Psiĥeo“ … [3]; Psiĥo donis al la aglo la pelvon, tiu prenis ĝin per la beko, [...el] inter la makzeloj de la teruraj drakoj […] prenis akvon kaj reflugis al Psiĥo [4]. psiko, psiĥo (menso)