Iam estis eta reÄolando ĉirkaÅ lago. Dum unu tre varma somero tute ne pluvis kaj la lago sekiÄis. La loÄantoj maltrankviliÄis, kaj vizitis la reÄon. "Ne pluvis dum tre longa tempo. Sur niaj kampoj nenio plu kreskas!" diris la farmistoj. "Ne plu estas fiÅoj. Kiel ni povos vivteni nin?" demandis la fiÅkaptistoj. "Savu nin el tiu katastrofo, bona reÄo" petis la virinoj kaj iliaj infanoj ploris pro soifo. La reÄo ordonis al siaj kvar generaloj iri en ĉiun direkton por trovi akvon. La unua generala iris orienten al la sunleviÄo, la dua suden al polvo kaj varmego, la tria okcidenten al la sunsubiro, la kvara sekvis la polusan stelon.
Ili serĉis tage kaj nokte, nokte kaj tage, supre kaj sube, ĉie ili serĉis sensukcese. Tri el la generaloj revenis kun malplenaj manoj. Sed la generalo kiu iris norden persistis por ne malplaĉi al la reÄo. Finfine li atingis malvarman vilaÄon en la montaro. Dum li sidis ĉe la subo de monto maljunulino alvenis kaj alproksimiÄis al li. La generalo fingromontris la horizonto kaj diris: "Mi venas el bela reÄolando kie ne pluvis dum tuta jaro. Ĉu vi bonvolus helpi min trovi akvon?" La virino petis la generalon kuniri kun Åi supren al la monto kaj ili eniris kavernon. "AnkaÅ ni ne havas akvon en nia lando" Åi diris. Montrante la glacipecojn en la kaverno Åi plu diris "Ni nomas tiujn glacio. Prenu iom de Äi kaj viaj reÄolandanoj neniam plu spertos soifon." La generalo forrompis grandegan pecon, metis Äin sur sian ĉevalveturilon kaj rapidis hejmen.
Kiam li atingis la kortegon, la giganta glacipeco fariÄis tute eta glacipeco. Neniu en la kortego antaÅe vidis glacion, do ĉiuj rigardis Äin kun miro. "Certe temas pri akvo-semo!", subite diris unu el la generaloj. La reÄo tuj ordonis planti tiun 'akvo-semon'. Dum la farmistoj fosis truon la glacipeco pli kaj pli malgrandiÄis. Rapide ili metis la semon en la truon, sed antaÅ ol ili sukcesis kovri Äin, Äi malaperis. La farmistoj miris kaj ekmaltrankviliÄis. Ili fosis la teron pli kaj pli profunden dum la tuta nokto por retrovi la misterplenan semon.
Frumatene la reÄo vidis la farmistojn dormantajn ĉirkaÅ truo. Scivoleme li enrigardis kaj por surprizo li ekkriis: "VekiÄu, miaj karaj - la akvo-semo kreskis! Estas akvo en la truo!". Jen tiel kreiÄis la unua puto.
