lisp/i PVEF lispiserĉi 'lispi' [lisp.0i] (ntr) Elparoli nenormale siblajn konsonantojn kiel s, ŝ, ĵ (ekz. th anst. s, z anst. ĵ, s anst. ŝ): Aristotelo lispis kaj li estis balbutanto [1]. 1. Vikipedio, artikolo Aristotelo beloruse: шапяляць, шапялявіць ĉeĥe: šišlat, špatně vyslovovat sykavky ĉine: 咬舌 [yǎoshé] france: zézayer germane: lispeln japane: 舌もつれで発音する [したもつれではつおんする] pole: seplenić rumane: sâsâi ruse: шепеля́вить slovake: šušlať ukraine: шепелявити, сюсюкати lisposerĉi 'lispo' [lisp.0o] [lisp.0o.FON] Ago lispi: ŝi parolis per mallaŭta vigla voĉo, kun stranga lispo en la prononco [2]. 2. A. Conan Doyle trad. W. Auld: La ĉashundo de la Baskerviloj, p. 72 beloruse: шапялянне, шапялявасьць france: zézaiement pole: seplenienie administraj notoj